زیبا ترین قسم سهراب

قسم

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچیک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

 سهراب!
گفته بودی: قایقی خواهم ساخت...
دور خواهم شد از این خاک غریب...
قایقت جا دارد ؟؟؟
من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!